Ο θύμος ο κεφαλωτός, το γνωστό µας θρουµπί ή γρουμπί και γρούμπα και ο θύμος ο κοινός, το κοινό θυµάρι, ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών.

Ο κεφαλωτός είναι φυτό θαμνώδες, πολυετές͵ πολύκλαδο µε ξυλώδεις βλαστούς, φουντωτό. Έχει φύλλα άμισχα, μικρά στενόμακρα και σαρκώδη.

Τα άνθη του είναι ρόδινα και βρίσκονται σε ακραία πυκνά μπουκέτα. Ο καρπός του είναι κάρυο.

Ανθίζει από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη και το συναντούμε σε βουνοπλαγιές και πετρότοπους, στα πεδινά και ημιορεινά.

Στους τόπους όπου βλαστά το φυτό αυτό, είναι γνωστό ότι το χώμα είναι άγονο σε βάθος και µόνο επιφανειακά περιέχει συστατικά που ευνοούν τη φύτρωση φυτών.

Ο θύμος, ο κοινός το κοινό θυμάρι, είναι μικρός φουντωτός, πολύκλαδος θάμνος, µε ωοειδή προμήκη φυλλάρια, που ανθίζει µε τα χαρακτηριστικά ρόδινα άνθη του.

Συνήθως το βρίσκουμε να καλλιεργείται στον τόπο µας. Είναι και τα δύο αρωματικά φυτά. Η μυθολογία το θέλει να φυτρώνει από τα δάκρυα της Ωραίας Ελένης κατά την απαγωγή της.

Ήταν ένα από τα αρωματικά φυτά που έκαιαν στους ναούς για αρωματισμό όταν ζητούσαν την ευµένεια των θεών, απ᾿ όπου πήρε και το όνομα του, θύω σημαίνει θυσιάζω.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν βότανο και σαν καρύκευμα στα φαγητά τους, ενώ οι Ρωμαίες το χρησιμοποιούσαν σαν καλλωπιστικό.

Οι Αιγύπτιοι και οι Ετρούσκοι το χρησιμοποιούσαν για το βαλσάμωμα των νεκρών τους.

Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει σαν φάρμακο και σαν καρύκευμα.

Κατά το Μεσαίωνα ήταν ελάχιστα γνωστό σαν φαρμακευτικό φυτό, το αναφέρει µόνο η ηγουμένη Χίντεγκαρτ. γνωστή για τις γνώσεις της στη λαϊκή ιατρική.

Αναγνώριση και χρήση βρίσκει µετά το 16ο αιώνα, ενώ η θυµόλη το κύριο συστατικό του αιθέριου τους λαδιού, χρησιμοποιείται στην ιατρική και στη φαρμακοποιία από το 1553.

Οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν το «θρυμβίτη οίνο», χρησιμοποιώντας το θυμάρι.

Περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά τη θυµόλη και την καρβακρόλη, μέχρι 70%. κυµένιο, λιναλοόλη, βορνεόλη και κινεόλη. Περιέχει ακόμη τερπενικά οξέα όπως ουρσουλικό και ολεανολικό οξύ, σαπωνίνες, ταννίνη, γόμμη, φλαβονοειδή και πικρές ουσίες.

Η ποσότητα και ποιότητα του αιθέριου λαδιού τους εξαρτάται από το είδος, τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες ανάπτυξης τους, που επηρεάζουν τη βλάστηση και άνθηση του θυμαριού.

Χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη στην παραγωγή του αιθέριου λαδιού του, που χρησιμοποιείται στη φαρμακοβιομηχανία για την παρασκευή διαφόρων φαρμάκων για τις αντισηπτικές, αντισπασμωδικές, ανθελµινθικές και αντιβηχικές του ιδιότητες.

Χρησιμοποιείται επίσης για οδοντόπαστες, για αρωματισμό διαφόρων χωνευτικών λικέρ και στην αρωματοποιία για ανδρικά αρώματα.

Το αιθέριο λάδι του χρησιμοποιείται πλατιά στην αρωµατοθεραπεία µε μασάζ, αρωματισμό χώρου και θεραπευτικά µπάνια, πάντα διαλυμένο σε λιπαρό λάδι ή οινόπνευμα πριν τη χρήση του.

Χρησιμοποιούμε 2-3 σταγόνες του, που το διαλύουμε σε χλιαρό λάδι και χρησιμοποιούμε τη διάλυση αυτή για σκοπούς αρωµατοθεραπείας.

Ανακατέψτε 2-3 σταγόνα σε 5-7 ml αμυγδαλέλαιο και κάντε μασάζ με το μείγμα που προκύπτει για μυϊκούς πόνους, στομαχόπονο και πόνο εντέρων.

Για να απλώσετε το άρωμα και τα οφέλη του αιθέριου ελαίου σε όλο το δωμάτιο σας, ρίξτε 5-6 σταγόνες από το μπουκάλι σε ένα διαχύτη για αρωματισμό χώρου.

Tα αιθέρια έλαια μας δεν πρέπει να καταναλώνονται από το στόμα. Επειδή τα αιθέρια έλαια μας είναι 100 % αγνά, φυσικά και ισχυρά, θα πρέπει να αραιωθούν με λάδι φορέα πριν τα εφαρμόσουμε απευθείας στο δέρμα. Πρέπει να φυλάσσονται ασφαλείς και μακριά από παιδιά.

Η μεγαλύτερη προφύλαξη είναι να κάνετε ένα τεστ αλλεργίας στον εαυτό σας πριν χρησιμοποιήσετε ένα αιθέριο έλαιο, απλώνοντας μια σταγόνα από ένα μείγμα 1 % του αιθέριου ελαίου σε λάδι μεταφοράς, στο χέρι για 48 ώρες.

Αποφύγετε την εφαρμογή οποιουδήποτε αιθέριου ελαίου στα μάτια καθώς είναι μια ευαίσθητη περιοχή, είτε είναι αραιωμένο σε λάδι φορέα, είτε χρησιμοποιείται μόνο του.

Τα αιθέρια έλαια εσπεριδοειδών είναι φωτοευαίσθητα και μπορεί να ερεθίσουν το δέρμα, επομένως περιμένετε έξι ώρες μετά τη χρήση τους  πριν βγείτε έξω στο φως και ακτίνες του ήλιου.

Πολλές χημικές ουσίες που περιέχονται στο νερό της βρύσης εξατμίζονται σε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία από  ότι το αιθέριο λάδι. Όταν παίρνετε ένα ζεστό ντους αυτές οι χημικές ουσίες μπορούν να στραφούν σε αέρια μορφή και εύκολα εισπνέονται. Μία τέτοια χημική ουσία είναι το χλώριο. Όταν εξατμίζεται μαζί με άλλες χημικές ουσίες που περιέχονται στο νερό, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε χλωροφόρμιο. Όταν εισπνέεται, μαζί με τον ατμό από το ντους, τα αέρια αυτά μπορούν να προκαλέσουν δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Εκείνοι που είναι ευαίσθητοι, μπορούν να αγοράσουν ειδικά φίλτρα που εφαρμόζουν στο ντους, έτσι ώστε να μειώσει την ποσότητα των χημικών ουσιών.

Σημείωση:

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε αυστηρά απαραίτητη η συμβουλή ειδικού, πριν από την χρήση οποιουδήποτε αιθέριου λαδιού και για οποιονδήποτε λόγο.

Επίσης συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Το πιμπινέλλι το άνισο, ο κοινός σε όλους µας γλυκάνισος, είναι μονοετές φαρμακευτικό φυτό με αρωματικούς σπόρους που χρησιμοποιούνται σε ηρεμιστικό τσάι για όλες τις ηλικίες, ενώ οι Ρωμαίοι το εκτιμούσαν σε επίσημα γεύματα τους ως γλύκισμα. Οι σπόροι του αρωματίζουν ποτά όπως ούζο, ανιζέτ και κυπριακή ζιβανία, συνδυάζοντας θεραπευτικές και γευστικές ιδιότητες.

--- Περισσότερα ---

Το πιμπινέλλι το άνισο, ο κοινός σε όλους µας γλυκάνισος, ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδανθών.

Είναι φυτό µονοετές µε ακραίες διακλαδώσεις. Τα φύλλα της βάσης είναι πλατιά ωοειδή, ακανόνιστα οδοντωτά, ελαφρά χνουδωτά, ενώ αυτά του βλαστού είναι 2-5 πτερόλοβα.

Τα άνθη του είναι άσπρα ή ρόδινα και βρίσκονται σε ακραία σκιάδια. Καλλιεργείται για τους αρωματικούς καρπούς του. Στην κυπριακή χλωρίδα συναντούμε τρία αυτοφυή είδη που ανήκουν και αυτά στην κατηγορία των φαρμακευτικών φυτών.

Ο γλυκάνισος ήταν από παλιά γνωστός σαν φαρμακευτικό φυτό και σαν καρύκευμα.

Οι Ρωμαίοι στα επίσηµα γεύματα τους πρόσφεραν ένα γλύκισμα από γλυκάνισο. Οι γευστικές του ιδιότητες χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική, αρτοποιία και ποτοποιία.

Το γνωστό µας ούζο και το λικέρ ανιζέτ, παρασκευάζονται από γλυκάνισο, ενώ πολλά άλλα ποτά αρωματίζονται από τους σπόρους του γλυκάνισου ακόµη και η κυπριακή ζιβανία.

Οι σπόροι του γλυκάνισου αποτελούν το πρώτο πρόχειρο µέσο για χρόνια τώρα, για ένα ηρεμιστικό τσάι για πολλές περιπτώσεις και για όλες τις ηλικίες.

Γενικά οι Ρίζες άγριων φυτών με ανηθόλη και αιθέρια έλαια, γνωστές για τις αποχρεμπτικές, αντισηπτικές, αφροδισιακές ιδιότητες. Ανακουφίζουν από βήχα, αέρια, νεφρικές πέτρες, δυσπεψία, παιδικούς κολικούς και αυξάνουν το μητρικό γάλα.

--- Περισσότερα ---

Από τα άγρια φυτά χρησιμοποιούμε τις ρίζες τους. Περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύριο συστατικό την ανηθόλη, λιπαρό λάδι, λευκωματούχες ουσίες,

ζάχαρη, βλέννα, χολίνη, κετόνες, οργανικά οξέα, ρητίνες και ανόργανα άλατα.

Οι σπόροι του γλυκάνισου έχουν αποχρεπτικές, αντισηπτικές, σπασµολυτικές, εφιδρωτικές, αντιπυρετικές, αντιφυσιτικές και αφροδισιακές ιδιότητες, βοηθούν στη διαδικασία της πέψης και αυξάνουν το γάλα στις λεχώνες.

Το αφέψηµα του γλυκάνισου είναι σε όλες τις μητέρες γνωστό, σαν το πιο πρόχειρο µέσο για την καταπολέμηση των παιδικών κοιλόπονων από τη βρεφική ηλικία, αλλά και σαν ένα ευχάριστο ρόφημα, που βοηθά τις λεχώνες να αυξήσουν το γάλα τους.

Για στοµαχικές ανωμαλίες που οφείλονται σε δυσπεψίες, αέρια στο στομάχι και τα έντερα. σε κολικούς των εντέρων ακόµη και σε νευρικούς εμετούς ένα ποτήρι τσάι γλυκάνισσου, ηρεμεί και καταπολεµά όλα αυτά τα προβλήµατα γιατί είναι ευστόµαχο, διώχνει τα αέρια και εξαλείφει τις ενοχλήσεις που προκαλούν.

Ίο αιθέριο έλαιο που περιέχουν, ρευστοποιεί τα φλέγματα και βοηθά στην απόρριψη τους. Για το λόγο αυτό συστήνεται σε βήχα, βρογχικά, λαρυγγίτιδα, φαρυγγίτιδα, άσθµα και βράχνιασμα.

Σαν αφροδισιακό καταπολεµά την ψυχρότητα και βοηθά να ξεπεραστούν σεξουαλικά προβλήματα που οφείλονται κυρίως σε ψυχολογικά προβλήματα.

Σαν αντισηπτικό και σπασμµολυτικό συστήνεται σε φλογώσεις του συροποιητικού και πέτρες στα νεφρά και κύστη.

Η ρίζα από τα αυτοφυή φυτά του είδους πιμπινέλλα χρησιμοποιείται σε αφέψημα για την καταπολέμηση των αναπνευστικών προβλημάτων, όπως έχουµε περιγράψει πιο πάνω, σε φλεγμονές του ουροποιητικού, σε πέτρες στα νεφρά, σε ρευματισμούς και σε ποδάγρα.

Οι ρίζες αυτές, βρασµένες σε νερό µέχρι να γίνουν λαπάς, χρησιμοποιούνται µε καταπλάσµατα για να διαλύσουν οιδήµατα και αιµατάδες.

Δοσολογία: 1 κουταλιά της σούπας σε μισό ποτήρι νερό, πρωί, μεσημέρι και βράδυ.

* Καμία αναφορά παρενέργειας δεν έχει καταγραφεί

Σημείωση:

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

* Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Ο θύμος ο κεφαλωτός, το γνωστό µας θρουµπί ή γρουμπί και γρούμπα και ο θύμος ο κοινός, το κοινό θυµάρι, ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών.

Ο κεφαλωτός είναι φυτό θαμνώδες, πολυετές͵ πολύκλαδο µε ξυλώδεις βλαστούς, φουντωτό. Έχει φύλλα άμισχα, μικρά στενόμακρα και σαρκώδη. Τα άνθη του είναι ρόδινα και βρίσκονται σε ακραία πυκνά µμπουκέτα. Ο καρπός του είναι κάρυο.

Ανθίζει από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη και το συναντούμε σε βουνοπλαγιές και πετρότοπους, στα πεδινά και ημιορεινά. Στους τόπους όπου βλαστά το φυτό αυτό, είναι γνωστό ότι το χώμα είναι άγονο σε βάθος και µόνο επιφανειακά περιέχει συστατικά που ευνοούν τη φύτρωση φυτών.

Ο θύμος, ο κοινός το κοινό θυμάρι, είναι μικρός φουντωτός, πολύκλαδος θάμνος, µε ωοειδή προμήκη φυλλάρια, που ανθίζει µε τα χαρακτηριστικά ρόδινα άνθη του. Συνήθως το βρίσκουμε να καλλιεργείται στον τόπο µας. Είναι και τα δύο αρωματικά φυτά.

Η μυθολογία το θέλει να φυτρώνει από τα δάκρυα της ωραίας Ελένης κατά την απαγωγή της.

Ήταν ένα από τα αρωματικά φυτά που έκαιαν στους ναούς για αρωματισμό όταν ζητούσαν την ευµένεια των θεών, απ᾿όπου πήρε και το όνομα του, θύω σημαίνει θυσιάζω.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν βότανο και σαν καρύκευμα στα φαγητά τους, ενώ οι Ρωμαίες το χρησιμοποιούσαν σαν καλλωπιστικό.

Οι Αιγύπτιοι και οι Ετρούσκοι το χρησιμοποιούσαν για το βαλσάμωμα των νεκρών τους. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει σαν φάρμακο και σαν καρύκευμα.

Κατά το Μεσαίωνα ήταν ελάχιστα γνωστό σαν φαρμακευτικό φυτό, το αναφέρει µόνο η ηγουμένη Χίντεγκαρτ, γνωστή για τις γνώσεις της στη λαϊκή ιατρική.

Αναγνώριση και χρήση βρίσκει µετά το 16ο αιώνα, ενώ η θυµόλη το κύριο συστατικό του αιθέριου τους λαδιού, χρησιμοποιείται στην ιατρική και στη φαρμακοποιία από το 1553.

Περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά τη θυµόλη και την καρβακρόλη, μέχρι 70%, κυµένιο. Λιναλοόλη, βορνεόλη και κινεόλη. Περιέχει ακόμη τερπενικά οξέα όπως ουρσουλικό και ολεανολικό οξύ, σαπωνίνες, ταννίνη, γόμμη, φλαβονοειδή και πικρές ουσίες.

Η ποσότητα και ποιότητα του αιθέριου λαδιού τους εξαρτάται από το είδος, τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες ανάπτυξης τους, που επηρεάζουν τη βλάστηση και άνθηση του θυμαριού.

Μπορούμε να τα αποκαλέσουμε σαν τα φαρμακευτικά φυτά του αναπνευστικού και του γαστρεντερικού συστήματος, γιατί έχουν την ιδιότητα να τακτοποιούν τα διάφορα προβλήματα των δύο αυτών συστημάτων.

Συστήνεται σαν αντιερεθιστικό του βλεννογόνου του αναπνευστικού και είναι σπασμολυτικό, βρογχοδιασταλτικό, αποχρεπτικό, αντισηπτικό, µαλακτικό και βοηθά σε χρόνια βρογχικά, βρογχικό άσθμα, ξηρό και σπαστικό βήχα και σε καταρροές του αναπνευστικού.

Σε όλες τις μολύνσεις έχει την ιδιότητα να αυξάνει τον αριθμό των λευκών στο αίμα και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει συνάμα τη φυσική άμυνα του οργανισμού.

Είναι ένα θαυμάσιο στομαχικό βότανο και αποκαλείται η «σάλτσα των φτωχών». Είναι χωνευτικό, ηρεμιστικό του στομαχιού και συστήνεται ειδικά σε νευρικής φύσεως ενοχλήσεις του στομαχιού, βαρυστομάχιασμα, δυσπεψίες, ξινίλες, αεροφαγίες, ναυτία, κολικούς του στομάχου και των εντέρων και σε αέρια στα έντερα.

Είναι στυπτικό και συστήνεται σε διάρροιες, σαν αντισηπτικό για τα έντερα, γιατί καταπολεμά τις ζυμώσεις σ᾿αυτά και είναι παρασιτοκτόνο, γιατί σκοτώνει τα σκουλήκια στα έντερα.

Για την τελευταία του ιδιότητα συστήνεται συμπυκνωμένο έγχυμα του, πρωί κατανήστικα για λίγες μέρες και µετά τη συμπλήρωση της κούρας αυτής, θα πρέπει το άτομο να πάρει καθάρσιο για να απορριφθούν τα σκοτωμένα σκουλήκια.

Έχει ελαφρά διουρητικές ιδιότητες, όμως µε τις αντισηπτικές του ιδιότητες συστήνεται σε φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος.

Η θυµόλη που περιέχει το καθιστά κατάλληλο για καθαρισμό των δοντιών, για πονεµένα ούλα, για τρύπια δόντια, για άφθες στο στόμα και για πονεμένα λαιμά. Το τσάι του επενεργεί αντισηπτικά και επουλωτικά µε γαργάρες. Το ίδιο και το διαλυμένο αιθέριο λάδι του.

Είναι εμμηναγωγό, όµως βοηθά σε καθυστέρηση περιόδου που δεν οφείλεται σε παθολογικές αιτίες.

Είναι ηρεμιστικό και βοηθά σε νευρική υπερένταση, αϋπνίες, νευρικούς πονοκεφάλους και ημικρανίες. Με θεραπευτικά μπάνια κάνει καλό σε παθητικούς και ληθαργικούς τύπους, καταπολεμά την κατάθλιψη και τονώνει τη μνήμη.

Η τελευταία του ιδιότητα οφείλεται στην κινεόλη που περιέχει. Είναι ορεκτικό και τονωτικό και συστήνεται σε φιλάσθενα παιδιά, σε ηλικιωμένα άτομα, σε παροδικές αναιμίες, στους πνευματικά εργαζόμενους, γιατί τονώνει τη λειτουργία του εγκεφάλου, τονώνει επίσης τη λειτουργία των επινεφριδίων και κατ’ επέκταση τη σεξουαλική διάθεση.

Βοηθά σε περιπτώσεις αλκοολισμού, όταν το άτομο είναι αποφασισμένο να σταματήσει το ποτό και χρειάζεται ενίσχυση στην απόφαση του αυτή.

Δοσολογία: 20 σταγόνες σε μισό ποτήρι νερό, πρωί, μεσημέρι και βράδυ.

*  Θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι παρ’ όλο που δεν είναι τοξικό το θυμάρι, συστήνεται να µην το χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση για μακρύ χρονικό διάστημα. Όταν πρόκειται για θεραπευτικούς σκοπούς, κάνουμε µια κούρα ενός µηνός, ακολουθεί µια διακοπή ενός µηνός και μετά αν χρειάζεται συνεχίζουμε. Η πρακτική που συνήθως ακολουθείται είναι για ένα µήνα χρησιμοποιούμε ένα βότανο, ειδικά όταν αυτό είναι και αρωματικό φυτό, τον επόμενο µήνα χρησιμοποιούμε δεύτερο βότανο που το διαλέγουμε ανάλογα µε τις ιδιότητές του, τον τρίτο µήνα επανερχόμαστε στο πρώτο βότανο ή διαλέγουμε ένα νέο και προχωρούμε µε τον τρόπο αυτό. Ευτυχώς έχουμε μεγάλη ποικιλία βοτάνων στον τόπο µας, για να διαλέξουμε.

Σημείωση:

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Η λαβαντούλα η στενόφυλλη, η κοινή λεβάντα και η λαβαντούλα η στοϊχάς, γνωστή ως µυροφόρα και αγριολεβάντα ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών και στην κατηγορία των αρωματικών φυτών.

Είναι πολυετή θαμνώδη φυτά, έχουν φύλλα µακρόστενα, ελαφρά χνουδωτά µάλλον σαρκώδη και ασηµόχρωα.

Χαρακτηριστική διαφορά τους είναι η ανθοφορία τους, που στη µεν πρώτη τα άνθη είναι χειλόµορφα, βιολετιά και βρίσκονται σε αραιή, ακραία ταξιανθία, ενώ της άγριας είναι βιολετιά και βρίσκονται σε ακραία, πυκνά στάχυα.

Ανθίζουν την άνοιξη η µεν πρώτη σε κήπους, η δε δεύτερη σε ξερότοπους, πετρώδη εδάφη και ποταμούς στα ηµιορεινά του νησιού μας.

Η λαβαντούλα η στοϊχάς είναι ιθαγενές φυτό των Μεσογειακών χωρών και αναφέρεται από τον Πλίνιο και το Διοσκουρίδη, η καλλωπιστική λεβάντα είναι υβρίδιο της άγριας.

Σήμερα υπάρχουν αρκετές καλλωπιστικές ποικιλίες, που καλλιεργούνται για το αιθέριο λάδι τους, παρ΄όλο που το ανώτερο ποιοτικά λάδι είναι αυτό που δίδει η λαβαντούλα η στενόφυλλη.

Υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες καταγραφές για τη λεβάντα και τη χρήση της.

Η λεβάντα ήταν από τα πρώτα φυτά που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος από την αρχαιότητα για καλλωπιστικούς σκοπούς.

Η ονομασία της προέρχεται από το λατινικό Lavare που σημαίνει πλένω γιατί έριχναν άνθη λεβάντας στα μπάνια τους για να τα αρωματίζουν. Μια συνήθεια που την καθιέρωσαν οι Ρωμαίοι.

Τα σακουλάκια λεβάντας είχαν τη θέση τους στις κασέλες και στα ντουλάπια, για να αρωματίζουν τα ρούχα και να διώχνουν το σκώρο. Ακόμη και στις φόδρες των ρούχων έραβαν λεβάντα για τους σκοπούς αυτούς.

Με το λάδι της άλειφαν τα πόδια των κρεβατιών τους για να απαλλαγούν από τους κοριούς. Με το ίδιο λάδι άλειφαν τα κεφάλια των παιδιών για να τα απαλλάξουν από τις ψείρες. Επίσης το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία των λαβωματιών.

Οι κυνηγοί ήξεραν ότι μπορούσαν να σωθούν οι ίδιοι και να σώσουν και τους σκύλους τους από τα δαγκώματα των οχιών, αν κυνηγούσαν σε τόπο που φύτρωνε λεβάντα. Έλιωναν τα φύλλα της και τα αποθέταν στις πληγές.

Οι νεότερες έρευνες έχουν αποδείξει ότι το αιθέριο λάδι της λεβάντας είναι δραστικό αντισηπτικό για το βάκιλο της διφθερίτιδας και του τύφου, για τους στρεπτόκοκκους και πνευµόκοκκους και δραστικό αντίδοτο για τα δηλητήρια.

Η λεβάντα είναι συνδεδεμένη µε την ιστορία της αρωµατοθεραπείας. Το 1920 ο Rene Maurice Gattefosse θα καεί άσχημα σε µια έκρηξη στο χηµείο του οικογενειακού του εργοστασίου που καταστεύαζε αρωματικά έλαια.

Το πρώτο πράγµα που βρήκε πρόχειρο για να καταλαγιάσει τους πόνους του ήταν καθαρό λάδι λεβάντας. Πρόσεξε ότι η θεραπεία ήταν γρήγορη και η επούλωση χωρίς σημάδι.

Αυτό του έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει τις έρευνες του για τις θεραπευτικές ιδιότητες των αρωματικών ουσιών.

Μετά από οκτώ χρόνια πειραματισμού θα εκδώσει το πρώτο βιβλίο για την αρωματοθεραπεία και θα σημάνει την αρχή της αρωµατοθεραπείας σαν ξεχωριστό κλάδο θεραπείας.

Το αιθέριο λάδι της χρησιμοποιείται σαν καλλυντικό, για θεραπευτικούς σκοπούς και κατέχει µια ξεχωριστή θέση στην αρωματοθεραπεία.

Ξηραμένες διατηρούν το άρωμα τους για χρόνια.

Τα φύλλα της περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά το οξικό λιναλύλιο, λιναλοόλη, γερανιόλη, βορνεόλη και τερπενικούς υδρογονάνθρακες.

Τα άνθη περιέχουν ακόµη κουµαρινικά παράγωγα, ταννίνη, ροζµαρινικό οξύ, πικρές ουσίες, ανθοκυανίνη και ανόργανα άλατα.

Έχει αντισηπτικές, επουλωτικές, ηρεμιστικές, αντισπασμωδικές και σπασμολυτικές ιδιότητες και συστήνεται σαν καταπραϋντική του νευρικού συστήματος και των λείων μυών, σε περιπτώσεις νευρικής υπερέντασής, νευρασθένειες, αϋπνίες, καρδιακές νευρώσεις, πονοκεφάλους και ημικρανίες, λιποθυμίες και µελαγχολίες.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί το έγχυμα της ή μασάζ µε αιθέριο λάδι της, γιατί έχει την ιδιότητα να εξισορροπεί τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις του οργανισμού, σε προβλήματα του αναπνευστικού, όπως βρογχικά, ιγμορίτιδα, άσθμα και φυματίωση, σε δερματικά προβλήματα, όπως ακμή, πληγές, αναφυλαξία, έκζεμα, μώλωπες, οιδήματα και γενικά σε δερματοπάθειες, σε δαγκώματα εντόμων και φιδιών, σε άφθες µε γαργάρες, σε υπέρταση, ταχυκαρδία και για τόνωση του κυκλοφοριακού συστήματος, σε αέρια στα έντερα και για καταπολέμηση των παρασίτων στα έντερα, σε προβλήματα χολής, σε ρευματικούς και αρθριτικούς πόνους µε εντριβές, σε γυναικολογικά προβλήματα, όπως λευκόρροια, οδυνηρά και ακανόνιστα έµµηνα.

Ακόμη µε μασάζ στο τελευταίο σπόνδυλο µε λάδι αιθέριο λάδι της, επιταχύνει και ευκολύνει τη γέννα, για να απωθεί τα έντομα και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λίγες σταγόνες από το αιθέριο λάδι της στη συσκευή για αρωματισμό της ατμόσφαιρας και να επιτύχουμε διπλό αποτέλεσμα, μαζί µε τον αρωματισμό του χώρου µας να απαλλαγούμε από τα ενοχλητικά έντομα.

Δοσολογία: 1 κουταλιά της σούπας σε μισό ποτήρι νερό, πρωί, μεσημέρι και βράδυ.

*  Καμία αναφορά παρενέργειας δεν έχει καταγραφεί 

Σημείωση:

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Το φυτό στέβια είναι εγγενές στη Νότια Αμερική και καταναλώθηκε για πρώτη φορά εκεί πριν από πάνω από 200 χρόνια, όταν οι ιθαγενείς χρησιμοποίησαν φύλλα του φυτού για να γλυκάνουν τα ποτά ή τα μασούσαν για τη γλυκιά γεύση τους.

Το 1899, ο Ελβετός βοτανολόγος Moisés Santiago Bertoni, ενώ διεξήγαγε έρευνα στην ανατολική Παραγουάη, περιέγραψε για πρώτη φορά λεπτομερώς το φυτό και τη γλυκιά γεύση. Μόνο περιορισμένη έρευνα διεξήχθη για το θέμα μέχρι που, το 1931, δύο Γάλλοι χημικοί απομόνωσαν τους γλυκοσίδες που δίνουν στη στέβια τη γλυκιά της γεύση.

Η στέβια περιέχει χημικές ουσίες που είναι 200-300 φορές πιο γλυκές από τη ζάχαρη σακχαρόζης.

Η στέβια βοηθά για ιατρικούς σκοπούς, όπως μείωση της αρτηριακής πίεσης, θεραπεία διαβήτη, καούρα, υψηλά επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα, για απώλεια βάρους, για τόνωση του καρδιακού παλμού και για κατακράτηση νερού.

ΕΓΧΥΜΑ: Αφήνουμε τα βότανα για 15 λεπτά σε καυτό νερό, τα σουρώνουμε και πίνουμε.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 με 2 κουταλάκια βότανο, σε 1 φλιτζάνι του τσαγιού με νερό και πίνουμε 3 φορές την ημέρα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για πέταλα, άνθη, φύλλα και όλα τα αρωματικά βότανα.

*ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ: Για εξοικονόμηση χρόνου, από το προηγούμενο βράδυ ή το πρωινό μας, ετοιμάζουμε ένα (ολοήμερο) ρόφημα, το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι ή παγούρι, και το πίνουμε ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθόλη την περίοδο της ημέρας (από το πρωί έως το βράδυ).

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 3 με 6 κουταλάκια βότανο, σε ποσότητα 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό, το φτιάχνουμε μόνο 1 φορά και το πίνουμε έως ότου τελειώσει.

* Η στέβια ολικής αλέσεως και το ακατέργαστο εκχύλισμα στέβιας, συμπεριλαμβανομένης της στέβιας που έχετε καλλιεργήσει στο σπίτι, δεν είναι ασφαλή για χρήση, εάν είστε έγκυος.

Σημείωση:

Η γεύση προέρχεται από έλαια στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών. Το κόψιμο ή η άλεση σπάει τα κυτταρικά τοιχώματα και απελευθερώνει τη γεύση.

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

Η ξήρανση των βοτάνων σε πολύ υψηλή θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει απώλεια γεύσης και ιδιοτήτων.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Η λαβαντούλα η στενόφυλλη, η κοινή λεβάντα και η λαβαντούλα η στοϊχάς, γνωστή ως µυροφόρα και αγριολεβάντα ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών και στην κατηγορία των αρωματικών φυτών.

Είναι πολυετή θαμνώδη φυτά, έχουν φύλλα µακρόστενα, ελαφρά χνουδωτά µάλλον σαρκώδη και ασηµόχρωα.

Χαρακτηριστική διαφορά τους είναι η ανθοφορία τους, που στη µεν πρώτη τα άνθη είναι χειλόµορφα, βιολετιά και βρίσκονται σε αραιή, ακραία ταξιανθία, ενώ της άγριας είναι βιολετιά και βρίσκονται σε ακραία, πυκνά στάχυα.

Ανθίζουν την άνοιξη η µεν πρώτη σε κήπους, η δε δεύτερη σε ξερότοπους, πετρώδη εδάφη και ποταμούς στα ηµιορεινά του νησιού μας.

Η λαβαντούλα η στοϊχάς είναι ιθαγενές φυτό των Μεσογειακών χωρών και αναφέρεται από τον Πλίνιο και το Διοσκουρίδη, η καλλωπιστική λεβάντα είναι υβρίδιο της άγριας.

Σήμερα υπάρχουν αρκετές καλλωπιστικές ποικιλίες, που καλλιεργούνται για το αιθέριο λάδι τους, παρ΄ όλο που το ανώτερο ποιοτικά λάδι είναι αυτό που δίδει η λαβαντούλα η στενόφυλλη.

Υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες καταγραφές για τη λεβάντα και τη χρήση της.

Η λεβάντα ήταν από τα πρώτα φυτά που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος από την αρχαιότητα για καλλωπιστικούς σκοπούς. Η ονομασία της προέρχεται από το λατινικό Lavare που σημαίνει πλένω γιατί έριχναν άνθη λεβάντας στα μπάνια τους για να τα αρωματίζουν. Μια συνήθεια που την καθιέρωσαν οι Ρωμαίοι.

Τα σακουλάκια λεβάντας είχαν τη θέση τους στις κασέλες και στα ντουλάπια, για να αρωματίζουν τα ρούχα και να διώχνουν το σκώρο. Ακόμη και στις φόδρες των ρούχων έραβαν λεβάντα για τους σκοπούς αυτούς.

Με το λάδι της άλειφαν τα πόδια των κρεβατιών τους για να απαλλαγούν από τους κοριούς. Με το ίδιο λάδι άλειφαν τα κεφάλια των παιδιών για να τα απαλλάξουν από τις ψείρες. Επίσης το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία των λαβωματιών.

Οι κυνηγοί ήξεραν ότι μπορούσαν να σωθούν οι ίδιοι και να σώσουν και τους σκύλους τους από τα δαγκώματα των οχιών, αν κυνηγούσαν σε τόπο που φύτρωνε λεβάντα. Έλιωναν τα φύλλα της και τα αποθέταν στις πληγές.

Οι νεότερες έρευνες έχουν αποδείξει ότι το αιθέριο λάδι της λεβάντας είναι δραστικό αντισηπτικό για το βάκιλο της διφθερίτιδας και του τύφου, για τους στρεπτόκοκκους και πνευµόκοκκους και δραστικό αντίδοτο για τα δηλητήρια.

Η λεβάντα είναι συνδεδεμένη µε την ιστορία της αρωµατοθεραπείας. Το 1920 ο Rene Maurice Gattefosse θα καεί άσχημα σε µια έκρηξη στο χηµείο του οικογενειακού του εργοστασίου που καταστεύαζε αρωματικά έλαια.

Το πρώτο πράγµα που βρήκε πρόχειρο για να καταλαγιάσει τους πόνους του ήταν καθαρό λάδι λεβάντας. Πρόσεξε ότι η θεραπεία ήταν γρήγορη και η επούλωση χωρίς σημάδι.

Αυτό του έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει τις έρευνές του για τις θεραπευτικές ιδιότητες των αρωματικών ουσιών.

Μετά από οκτώ χρόνια πειραματισμού θα εκδώσει το πρώτο βιβλίο για την αρωματοθεραπεία και θα σημάνει την αρχή της αρωµατοθεραπείας σαν ξεχωριστό κλάδο θεραπείας.

Το αιθέριο λάδι της χρησιμοποιείται σαν καλλυντικό, για θεραπευτικούς σκοπούς και κατέχει μία ξεχωριστή θέση στην αρωματοθεραπεία.

Ξηραμένες διατηρούν το άρωμα τους για χρόνια.

Τα φύλλα της περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά το οξικό λιναλύλιο, λιναλοόλη, γερανιόλη, βορνεόλη και τερπενικούς υδρογονάνθρακες.

Τα άνθη περιέχουν ακόµη κουµαρινικά παράγωγα, ταννίνη, ροζµαρινικό οξύ, πικρές ουσίες, ανθοκυανίνη και ανόργανα άλατα.

Έχει αντισηπτικές, επουλωτικές, ηρεμιστικές, αντισπασμωδικές και σπασμολυτικές Ιδιότητες και συστήνεται:

- σαν καταπραϋντική του νευρικού συστήματος και των λείων μυών, σε περιπτώσεις νευρικής υπερέντασής, νευρασθένειες, αϋπνίες, καρδιακές νευρώσεις, πονοκεφάλους και ημικρανίες, λιποθυμίες και µελαγχολίες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί το έγχυμα της ή μασάζ µε αιθέριο λάδι της, γιατί έχει την ιδιότητα να εξισορροπεί τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις του οργανισμού.

-σε προβλήματα του αναπνευστικού, όπως βρογχικά, ιγμορίτιδα, άσθμα και φυματίωση.

- σε δερματικά προβλήματα, όπως ακμή, πληγές, αναφυλαξία, έκζεμα, μώλωπες, οιδήματα και γενικά σε δερματοπάθειες.

- σε δαγκώματα εντόμων και φιδιών.

- σε άφθες µε γαργάρες.

- σε υπέρταση, ταχυκαρδία και για τόνωση του κυκλοφοριακού συστήματος.

- σε αέρια στα έντερα και για καταπολόµηση των παρασίτων στα έντερα.

- σε προβλήματα χολής.

- σε ρευματικούς και αρθριτικούς πόνους µε εντριβές.

- σε γυναικολογικά προβλήματα, όπως λευκόρροια, οδυνηρά και ακανόνιστα έµµηνα. Ακόμη µε μασάζ στο τελευταίο σπόνδυλο µε λάδι αιθέριο λάδι της, επιταχύνει και ευκολύνει τη γέννα, για να απωθεί τα έντομα και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λίγες σταγόνες από το αιθέριο λάδι της στη συσκευή για αρωματισμό της ατμόσφαιρας και να επιτύχουμε διπλό αποτέλεσμα, μαζί µε τον αρωματισμό του χώρου µας να απαλλαγούμε από τα ενοχλητικά έντομα.

ΕΓΧΥΜΑ: Αφήνουμε τα βότανα για 15 λεπτά σε καυτό νερό, τα σουρώνουμε και πίνουμε.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 με 2 κουταλάκια βότανο, σε 1 φλιτζάνι του τσαγιού με νερό και πίνουμε 3 φορές την ημέρα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για πέταλα, άνθη, φύλλα και όλα τα αρωματικά βότανα.

*ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ: Για εξοικονόμηση χρόνου, από το προηγούμενο βράδυ ή το πρωινό μας, ετοιμάζουμε ένα (ολοήμερο) ρόφημα, το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι ή παγούρι, και το πίνουμε ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθόλη την περίοδο της ημέρας (από το πρωί έως το βράδυ).

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 3 με 6 κουταλάκια βότανο, σε ποσότητα 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό, το φτιάχνουμε μόνο 1 φορά και το πίνουμε έως ότου τελειώσει.

* Συμβουλές & Μυστικά :

Για εξωτερική χρήση ετοιμάζουμε ένα πιο δυνατό έγχυµα, βάζοντας τη διπλάσια δόση βοτάνου και το χρησιμοποιούμε για πλύσεις σε δερματικά προβλήματα, µε εσωτερική πλύση σε λευκόρροια, µε κομπρέσες σε πληγές, αποστήµατα και πονοκεφάλους.

Ακόμη με λούσιμο των μαλλιών για απαλλαγή από την πιτυρίδα και µε θεραπευτικά μπάνια για ξεκούραση, τόνωση, σε δερματικά προβλήματα, ρευματικούς και αρθριτικούς πόνους.

Λάδι: Αφήνουμε μία φούχτα άνθη λεβάντας σε ένα λίτρο λιπαρό φυτικό λάδι ἡ ελαιόλαδο, για τρεις ημέρες στον ήλιο, σουρώνουµε και προσθέτουμε νέα άνθη λεβάντας.

Επαναλαμβάνουμε μέχρις ότου το λάδι µας μυρίζει έντονα λεβάντα. Χρησιμοποιείται στα δερµατικά προβλήµατα και πληγές µε επαλείψεις και για τα μαλλιά µε εντριβές.

Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε και εσωτερικά για τις ιδιότητες της λεβάντας, απλά το διαλύουμε σε νερό. Η δοσολογία είναι 5-6 σταγόνες σε µισό ποτήρι νερό.

Οι φρέσκες ανθισμένες κορυφές της λεβάντας χρησιμοποιούνται για αρωματισμό καλλυντικών, (το περίφημο νερό Κολωνίας), ποτών, φαγητών, γλυκών και διαφόρων ειδών ψωμιού.

Τα ξηρά άνθη της σε σακουλάκια αρωματίζουν και διώχνουν το σκώρο στα ερμάρια, συρτάρια και μπαούλα.

Το αιθέριο λάδι της χρησιμοποιείται στην αρωµατοθεραπεία και θεωρείται ένα από τα βασικά λάδια για το σκοπό αυτό.

Χρησιμοποιούνται µόνο μερικές σταγόνες του, διαλυμένες σε λιπαρό φυτικό λάδι.

Λόγω των ιδιοτήτων του χρησιμοποιείται σε συνδυασμό µε πολλά άλλα αιθέρια λάδια, περισσότερο για να ενισχύει τις ιδιότητές τους και συνάμα να εξουδετερώνει τις έντονες ή ερεθιστικές τους ιδιότητες.

Δρ Κυριακή Ζανέττου: Τελειώνοντας το κεφάλαιο λεβάντα μπαίνω στον πειρασμό να δώσω τη δοκιμασμένη συνταγή του Helmerich, για την ψώρα, που την ολοκλήρωσε µετά από μακρύ πειραματισμό.

Αναμειγνύουμε από ένα γραμμάριο αιθέριο λάδι λεβάντας, λεμονιού, µέντας, γαρύφαλλου και κανέλλας, προσθέτουμε ένα γραμμάριο γόµα τραγάγκαθας, πενήντα γραμμάρια σόδα, εκατό γραμμάρια θείο και διακόσια γραμμάρια γλυκερίνη.

Τα αναμειγνύουμε καλά μέχρις ότου γίνει ένα ομοιογενές μείγμα και το φυλάμε. Με επαλείψεις χρησιμοποιείται όχι µόνο για περιπτώσεις ψώρας, αλλά βοηθά και σε άλλα δερματικά προβλήματα.

*  Καμία αναφορά παρενέργειας δεν έχει καταγραφεί 

Σημείωση:

Η γεύση προέρχεται από έλαια στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών. Το κόψιμο ή η άλεση σπάει τα κυτταρικά τοιχώματα και απελευθερώνει τη γεύση.

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

Η ξήρανση των βοτάνων σε πολύ υψηλή θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει απώλεια γεύσης και ιδιοτήτων.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Η λαβαντούλα η στενόφυλλη, η κοινή λεβάντα και η λαβαντούλα η στοϊχάς, γνωστή ως µυροφόρα και αγριολεβάντα ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών και στην κατηγορία των αρωματικών φυτών.

Είναι πολυετή θαμνώδη φυτά, έχουν φύλλα µακρόστενα, ελαφρά χνουδωτά µάλλον σαρκώδη και ασηµόχρωα.

Χαρακτηριστική διαφορά τους είναι η ανθοφορία τους, που στη µεν πρώτη τα άνθη είναι χειλόµορφα, βιολετιά και βρίσκονται σε αραιή, ακραία ταξιανθία, ενώ της άγριας είναι βιολετιά και βρίσκονται σε ακραία, πυκνά στάχυα.

Ανθίζουν την άνοιξη η µεν πρώτη σε κήπους, η δε δεύτερη σε ξερότοπους, πετρώδη εδάφη και ποταμούς στα ηµιορεινά του νησιού μας.

Η λαβαντούλα η στοϊχάς είναι ιθαγενές φυτό των Μεσογειακών χωρών και αναφέρεται από τον Πλίνιο και το Διοσκουρίδη, η καλλωπιστική λεβάντα είναι υβρίδιο της άγριας.

Σήμερα υπάρχουν αρκετές καλλωπιστικές ποικιλίες, που καλλιεργούνται για το αιθέριο λάδι τους, παρ'όλο που το ανώτερο ποιοτικά λάδι είναι αυτό που δίδει η λαβαντούλα η στενόφυλλη.

Υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες καταγραφές για τη λεβάντα και τη χρήση της.

Η λεβάντα ήταν από τα πρώτα φυτά που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος από την αρχαιότητα για καλλωπιστικούς σκοπούς. Η ονομασία της προέρχεται από το λατινικό Lavare που σημαίνει πλένω γιατί έριχναν άνθη λεβάντας στα μπάνια τους για να τα αρωματίζουν. Μια συνήθεια που την καθιέρωσαν οι Ρωμαίοι.

Τα σακουλάκια λεβάντας είχαν τη θέση τους στις κασέλες και στα ντουλάπια, για να αρωματίζουν τα ρούχα και να διώχνουν το σκώρο. Ακόμη και στις φόδρες των ρούχων έραβαν λεβάντα για τους σκοπούς αυτούς.

Με το λάδι της άλειφαν τα πόδια των κρεβατιών τους για να απαλλαγούν από τους κοριούς. Με το ίδιο λάδι άλειφαν τα κεφάλια των παιδιών για να τα απαλλάξουν από τις ψείρες. Επίσης το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία των λαβωματιών.

Οι κυνηγοί ήξεραν ότι μπορούσαν να σωθούν οι ίδιοι και να σώσουν και τους σκύλους τους από τα δαγκώματα των οχιών, αν κυνηγούσαν σε τόπο που φύτρωνε λεβάντα. Έλιωναν τα φύλλα της και τα αποθέταν στις πληγές.

Οι νεότερες έρευνες έχουν αποδείξει ότι το αιθέριο λάδι της λεβάντας είναι δραστικό αντισηπτικό για το βάκιλο της διφθερίτιδας και του τύφου, για τους στρεπτόκοκκους και πνευµόκοκκους και δραστικό αντίδοτο για τα δηλητήρια.

Η λεβάντα είναι συνδεδεμένη µε την ιστορία της αρωµατοθεραπείας. Το 1920 ο Rene Maurice Gattefosse θα καεί άσχημα σε μία έκρηξη στο χηµείο του οικογενειακού του εργοστασίου που καταστεύαζε αρωματικά έλαια.

Το πρώτο πράγµα που βρήκε πρόχειρο για να καταλαγιάσει τους πόνους του ήταν καθαρό λάδι λεβάντας. Πρόσεξε ότι η θεραπεία ήταν γρήγορη και η επούλωση χωρίς σημάδι.

Αυτό του έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει τις έρευνες του για τις θεραπευτικές ιδιότητες των αρωματικών ουσιών.

Μετά από οκτώ χρόνια πειραματισμού θα εκδώσει το πρώτο βιβλίο για την αρωματοθεραπεία και θα σημάνει την αρχή της αρωµατοθεραπείας σαν ξεχωριστό κλάδο θεραπείας.

Το αιθέριο λάδι της χρησιμοποιείται σαν καλλυντικό, για θεραπευτικούς σκοπούς και κατέχει µια ξεχωριστή θέση στην αρωματοθεραπεία.

Ξηραμένες διατηρούν το άρωμα τους για χρόνια.

Τα φύλλα της περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά το οξικό λιναλύλιο, λιναλοόλη, γερανιόλη, βορνεόλη και τερπενικούς υδρογονάνθρακες.

Τα άνθη περιέχουν ακόµη κουµαρινικά παράγωγα, ταννίνη, ροζµαρινικό οξύ, πικρές ουσίες, ανθοκυανίνη και ανόργανα άλατα.

Έχει αντισηπτικές, επουλωτικές, ηρεμιστικές, αντισπασμωδικές και σπασμολυτικές Ιδιότητες και συστήνεται:

- σαν καταπραϋντική του νευρικού συστήματος και των λείων μυών, σε περιπτώσεις νευρικής υπερέντασής, νευρασθένειες, αϋπνίες, καρδιακές νευρώσεις, πονοκεφάλους και ημικρανίες, λιποθυμίες και µελαγχολίες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί το έγχυμα της ή μασάζ µε αιθέριο λάδι της, γιατί έχει την ιδιότητα να εξισορροπεί τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις του οργανισμού.

-σε προβλήματα του αναπνευστικού, όπως βρογχικά, ιγμορίτιδα, άσθμα και φυματίωση.

- σε δερματικά προβλήματα, όπως ακμή, πληγές, αναφυλαξία, έκζεμα, μώλωπες, οιδήματα και γενικά σε δερματοπάθειες.

- σε δαγκώματα εντόμων και φιδιών.

- σε άφθες µε γαργάρες.

- σε υπέρταση, ταχυκαρδία και για τόνωση του κυκλοφοριακού συστήματος.

- σε αέρια στα έντερα και για καταπολόµηση των παρασίτων στα έντερα.

- σε προβλήματα χολής.

- σε ρευματικούς και αρθριτικούς πόνους µε εντριβές.

- σε γυναικολογικά προβλήματα, όπως λευκόρροια, οδυνηρά και ακανόνιστα έµµηνα. Ακόμη µε μασάζ στο τελευταίο σπόνδυλο µε λάδι αιθέριο λάδι της, επιταχύνει και ευκολύνει τη γέννα, για να απωθεί τα έντομα και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λίγες σταγόνες από το αιθέριο λάδι της στη συσκευή για αρωματισμό της ατμόσφαιρας και να επιτύχουμε διπλό αποτέλεσμα, μαζί µε τον αρωματισμό του χώρου µας να απαλλαγούμε από τα ενοχλητικά έντομα.

ΕΓΧΥΜΑ: Αφήνουμε τα βότανα για 15 λεπτά σε καυτό νερό, τα σουρώνουμε και πίνουμε.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 με 2 κουταλάκια βότανο, σε 1 φλιτζάνι του τσαγιού με νερό και πίνουμε 3 φορές την ημέρα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για πέταλα, άνθη, φύλλα και όλα τα αρωματικά βότανα.

*ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ: Για εξοικονόμηση χρόνου, από το προηγούμενο βράδυ ή το πρωινό μας, ετοιμάζουμε ένα (ολοήμερο) ρόφημα, το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι ή παγούρι, και το πίνουμε ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθόλη την περίοδο της ημέρας (από το πρωί έως το βράδυ).

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 3 με 6 κουταλάκια βότανο, σε ποσότητα 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό, το φτιάχνουμε μόνο 1 φορά και το πίνουμε έως ότου τελειώσει.

* Συμβουλές & Μυστικά :

Για εξωτερική χρήση ετοιμάζουμε ένα πιο δυνατό έγχυµα, βάζοντας τη διπλάσια δόση βοτάνου και το χρησιμοποιούμε για πλύσεις σε δερματικά προβλήματα, µε εσωτερική πλύση σε λευκόρροια, µε κομπρέσες σε πληγές, αποστήµατα και πονοκεφάλους.

Ακόμη με λούσιμο των μαλλιών για απαλλαγή από την πιτυρίδα και µε θεραπευτικά μπάνια για ξεκούραση, τόνωση, σε δερματικά προβλήματα, ρευματικούς και αρθριτικούς πόνους.

Λάδι: Αφήνουμε μία φούχτα άνθη λεβάντας σε ένα λίτρο λιπαρό φυτικό λάδι ἡ ελαιόλαδο, για τρεις ημέρες στον ήλιο, σουρώνουµε και προσθέτουμε νέα άνθη λεβάντας.

Επαναλαμβάνουμε μέχρις ότου το λάδι µας μυρίζει έντονα λεβάντα. Χρησιμοποιείται στα δερµατικά προβλήµατα και πληγές µε επαλείψεις και για τα μαλλιά µε εντριβές.

Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε και εσωτερικά για τις ιδιότητες της λεβάντας, απλά το διαλύουμε σε νερό. Η δοσολογία είναι 5-6 σταγόνες σε µισό ποτήρι νερό.

Οι φρέσκες ανθισμένες κορυφές της λεβάντας χρησιμοποιούνται για αρωματισμό καλλυντικών, (το περίφημο νερό Κολωνίας), ποτών, φαγητών, γλυκών και διαφόρων ειδών ψωμιού.

Τα ξηρά άνθη της σε σακουλάκια αρωματίζουν και διώχνουν το σκώρο στα ερμάρια, συρτάρια και μπαούλα.

Το αιθέριο λάδι της χρησιμοποιείται στην αρωµατοθεραπεία και θεωρείται ένα από τα βασικά λάδια για το σκοπό αυτό.

Χρησιμοποιούνται µόνο μερικές σταγόνες του, διαλυμένες σε λιπαρό φυτικό λάδι.

Λόγω των ιδιοτήτων του χρησιμοποιείται σε συνδυασμό µε πολλά άλλα αιθέρια λάδια, περισσότερο για να ενισχύει τις ιδιότητές τους και συνάμα να εξουδετερώνει τις έντονες ή ερεθιστικές τους ιδιότητες.

Δρ Κυριακή Ζανέττου: Τελειώνοντας το κεφάλαιο λεβάντα μπαίνω στον πειρασμό να δώσω τη δοκιμασμένη συνταγή του Helmerich, για την ψώρα, που την ολοκλήρωσε µετά από μακρύ πειραματισμό.

Αναμειγνύουμε από ένα γραμμάριο αιθέριο λάδι λεβάντας, λεμονιού, µέντας, γαρύφαλλου και κανέλλας, προσθέτουμε ένα γραμμάριο γόµα τραγάγκαθας, πενήντα γραμμάρια σόδα, εκατό γραμμάρια θείο και διακόσια γραμμάρια γλυκερίνη.

Τα αναμειγνύουμε καλά μέχρις ότου γίνει ένα ομοιογενές μείγμα και το φυλάμε. Με επαλείψεις χρησιμοποιείται όχι µόνο για περιπτώσεις ψώρας, αλλά βοηθά και σε άλλα δερματικά προβλήματα.

*  Καμία αναφορά παρενέργειας δεν έχει καταγραφεί 

Σημείωση:

Η γεύση προέρχεται από έλαια στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών. Το κόψιμο ή η άλεση σπάει τα κυτταρικά τοιχώματα και απελευθερώνει τη γεύση.

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

Η ξήρανση των βοτάνων σε πολύ υψηλή θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει απώλεια γεύσης και ιδιοτήτων.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Ο θύμος ο κεφαλωτός, το γνωστό µας θρουµπί ή γρουμπί και γρούμπα και ο θύμος ο κοινός, το κοινό θυµάρι, ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών.

Ο κεφαλωτός είναι φυτό θαμνώδες, πολυετές͵ πολύκλαδο µε ξυλώδεις βλαστούς, φουντωτό. Έχει φύλλα άμισχα, μικρά στενόμακρα και σαρκώδη. Τα άνθη του είναι ρόδινα και βρίσκονται σε ακραία πυκνά μπουκέτα. Ο καρπός του είναι κάρυο.

Ανθίζει από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη και το συναντούμε σε βουνοπλαγιές και πετρότοπους, στα πεδινά και ημιορεινά. Στους τόπους όπου βλαστά το φυτό αυτό, είναι γνωστό ότι το χώμα είναι άγονο σε βάθος και µόνο επιφανειακά περιέχει συστατικά που ευνοούν τη φύτρωση φυτών.

Ο θύμος, ο κοινός το κοινό θυμάρι, είναι μικρός φουντωτός, πολύκλαδος θάμνος, µε ωοειδή προμήκη φυλλάρια, που ανθίζει µε τα χαρακτηριστικά ρόδινα άνθη του. Συνήθως το βρίσκουμε να καλλιεργείται στον τόπο µας. Είναι και τα δύο αρωματικά φυτά.

Η μυθολογία το θέλει να φυτρώνει από τα δάκρυα της Ωραίας Ελένης κατά την απαγωγή της.

Ήταν ένα από τα αρωματικά φυτά που έκαιαν στους ναούς για αρωματισμό όταν ζητούσαν την ευµένεια των θεών, απ᾿ όπου πήρε και το όνομα του, θύω σημαίνει θυσιάζω.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν βότανο και σαν καρύκευμα στα φαγητά τους, ενώ οι Ρωμαίες το χρησιμοποιούσαν σαν καλλωπιστικό.
Οι Αιγύπτιοι και οι Ετρούσκοι το χρησιμοποιούσαν για το βαλσάμωμα των νεκρών τους. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει σαν φάρμακο και σαν καρύκευμα.

Κατά το Μεσαίωνα ήταν ελάχιστα γνωστό σαν φαρμακευτικό φυτό, το αναφέρει µόνο η ηγουμένη Χίντεγκαρτ, γνωστή για τις γνώσεις της στη λαϊκή ιατρική. Αναγνώριση και χρήση βρίσκει µετά το 16ο αιώνα, ενώ η θυµόλη το κύριο συστατικό του αιθέριου τους λαδιού, χρησιμοποιείται στην ιατρική και στη φαρμακοποιία από το 1553.

Περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά τη θυµόλη και την καρβακρόλη, μέχρι 70%, κυµένιο, Λιναλοόλη, βορνεόλη και κινεόλη. Περιέχει ακόμη τερπενικά οξέα όπως ουρσουλικό και ολεανολικό οξύ, σαπωνίνες, Ταννίνη, γόμμη, φλαβονοειδή και πικρές ουσίες.

Η ποσότητα και ποιότητα του αιθέριου λαδιού τους εξαρτάται από το είδος, τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες ανάπτυξης τους, που επηρεάζουν τη βλάστηση και άνθηση του θυμαριού.

Μπορούμε να τα αποκαλέσουμε σαν τα φαρμακευτικά φυτά του αναπνευστικού και του γαστρεντερικού συστήματος, γιατί έχουν την ιδιότητα να τακτοποιούν τα διάφορα προβλήματα των δύο αυτών συστημάτων.

Συστήνεται σαν αντιερεθιστικό του βλεννογόνου του αναπνευστικού και είναι σπασμολυτικό, βρογχοδιασταλτικό, αποχρεπτικό, αντισηπτικό, µαλακτικό και βοηθά σε χρόνια βρογχικά, βρογχικό άσθμα, ξηρό και σπαστικό βήχα και σε καταρροές του αναπνευστικού.

Σε όλες τις μολύνσεις έχει την ιδιότητα να αυξάνει τον αριθμό των λευκών στο αίμα και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει συνάμα τη φυσική άμυνα του οργανισμού.

Είναι ένα θαυμάσιο στομαχικό βότανο και αποκαλείται η «σάλτσα των φτωχών». Είναι χωνευτικό, ηρεμιστικό του στομαχιού και συστήνεται ειδικά σε νευρικής φύσεως ενοχλήσεις του στομαχιού, βαρυστομάχιασμα, δυσπεψίες, ξινίλες, αεροφαγίες, ναυτία, κολικούς του στομάχου και των εντέρων και σε αέρια στα έντερα.

Είναι στυπτικό και συστήνεται σε διάρροιες, σαν αντισηπτικό για τα έντερα, γιατί καταπολεμά τις ζυμώσεις σ᾿αυτά και είναι παρασιτοκτόνο, γιατί σκοτώνει τα σκουλήκια στα έντερα.

Για την τελευταία του ιδιότητα συστήνεται συμπυκνωμένο έγχυμα του, πρωί κατανήστικα για λίγες μέρες και µετά τη συμπλήρωση της κούρας αυτής, θα πρέπει το άτομο να πάρει καθάρσιο για να απορριφθούν τα σκοτωμένα σκουλήκια.

Έχει ελαφρά διουρητικές ιδιότητες, όμως µε τις αντισηπτικές του ιδιότητες συστήνεται σε φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος.

Η θυµόλη που περιέχει το καθιστά κατάλληλο για καθαρισμό των δοντιών, για πονεµένα ούλα, για τρύπια δόντια, για άφθες στο στόμα και για πονεμένα λαιμά. Το τσάι του επενεργεί αντισηπτικά και επουλωτικά µε γαργάρες. Το ίδιο και το διαλυμένο αιθέριο λάδι του.

Είναι εμμηναγωγό, όµως βοηθά σε καθυστέρηση περιόδου που δεν οφείλεται σε παθολογικές αιτίες.

Είναι ηρεμιστικό και βοηθά σε νευρική υπερένταση, αϋπνίες, νευρικούς πονοκεφάλους και ημικρανίες. Με θεραπευτικά μπάνια κάνει καλό σε παθητικούς και ληθαργικούς τύπους, καταπολεμά την κατάθλιψη και τονώνει τη μνήμη.

Η τελευταία του ιδιότητα οφείλεται στην κινεόλη που περιέχει. Είναι ορεκτικό και τονωτικό και συστήνεται σε φιλάσθενα παιδιά, σε ηλικιωμένα άτομα, σε παροδικές αναιμίες, στους πνευματικά εργαζόμενους, γιατί τονώνει τη λειτουργία του εγκεφάλου, τονώνει επίσης τη λειτουργία των επινεφριδίων και κατ’ επέκταση τη σεξουαλική διάθεση.

Βοηθά σε περιπτώσεις αλκοολισμού, όταν το άτομο είναι αποφασισμένο να σταματήσει το ποτό και χρειάζεται ενίσχυση στην απόφαση του αυτή.

ΕΓΧΥΜΑ: Αφήνουμε τα βότανα για 15 λεπτά σε καυτό νερό, τα σουρώνουμε και πίνουμε.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 με 2 κουταλάκια βότανο, σε 1 φλιτζάνι του τσαγιού με νερό και πίνουμε 3 φορές την ημέρα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για πέταλα, άνθη, φύλλα και όλα τα αρωματικά βότανα.

*ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ: Για εξοικονόμηση χρόνου, από το προηγούμενο βράδυ ή το πρωινό μας, ετοιμάζουμε ένα (ολοήμερο) ρόφημα, το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι ή παγούρι, και το πίνουμε ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθόλη την περίοδο της ημέρας (από το πρωί έως το βράδυ).

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 3 με 6 κουταλάκια βότανο, σε ποσότητα 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό, το φτιάχνουμε μόνο 1 φορά και το πίνουμε έως ότου τελειώσει.

* Συμβουλές & Μυστικά :

Δυνατό έγχυμα του: σε μία κούρα λίγων ημερών, προκαλεί εμετό, ναυτία, διάρροια, δίψα και αηδία στο ποτό και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει τη θέληση για σταμάτημα του ποτού.

Eξωτερική χρήση: Μια σταγόνα χυμού του σε κάθε µάτι καταπολεμά τις μολύνσεις και ενισχύει την όραση.

Για προβληματική ακοή και βούισμα στα αυτιά βοηθά ο χυμός του διαλυμένος µε ίση ποσότητα ροδόσταγμα, αρκούν 2-4 σταγόνες από το μείγμα αυτό σε κάθε αυτί τρεις φορές την ημέρα.

Τα θεραπευτικά μπάνια, µέσα στα οποία έχουμε ρίξει αφέψημα θυμαριού, βοηθούν τονώνοντας νεύρα και ιστούς και συστήνονται σε άτομα µε λεπτή κράση, σε υπερκόπωση, νυκτερινή ενούρηση, ρευματισμούς και αρθριτικά. Συνάμα χαλαρώνει τα νεύρα και τονώνει τη λειτουργία των γεννητικών αδένων.

Με ζεστές κομπρέσες βοηθά στη διάνοιξη αποστημάτων, σπυριών και σε τσιμπήματα εντόμων. Για το τελευταίο βοηθά και το τρίψιμο µε φρέσκα φύλλα θυμαριού.

Ένα δυνατό αφέψημα του µε εντριβές στο τριχωτό µέρος της κεφαλής ωφελεί σε περιπτώσεις τριχόπτωσης και καταπολεμά τις Ψείρες. Με πλύσεις συστήνεται για την καταπολέμηση της λευκόρροιας.

Το δυνατό του αφέψημα το παίρνουμε αφού βράσουμε µπόλικο θυμάρι για αρκετή ώρα. Το χρησιμοποιούμε µόνο για εξωτερική χρήση.

Αφέψημα: Αφήνουμε 2-2 κουταλάκια ή 2-3 ανθισμένες κορυφές σε ένα ποτήρι νερό, το βάζουμε στη φωτιά και μόλις φθάσει στο σημείο βρασμού, το αφαιρούμε από τη φωτιά, το αφήνουμε 10-15 λεπτά σκεπασμένο, σουρώνουμε, γλυκαίνουμε και πίνουμε 3 ποτήρια την ημέρα πριν ή µετά από το φαγητό ἡ ανάλογα πίνουμε ένα ποτήρι σποραδικά, όταν έχουμε οποιεσδήποτε ενοχλήσεις για τις οποίες βοηθά.

Έγχυμα αλκοολισμού: Αφήνουμε µια φούχτα θυμάρι σε τρία ποτήρια καυτό νερό για μία ώρα, σουρώνουμε και πίνουμε το έγχυμα αυτό κατά τη διάρκεια µιας ημέρας, υπολογίζοντας μία κουταλιά κάθε δεκαπέντε λεπτά. Είναι η συνταγή για τον αλκοολισμό.

* Το θυμάρι έχει και πρακτικές εφαρμογές σε διάφορους τομείς όπως:

Χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη στην παραγωγή του αιθέριου λαδιού του, που χρησιμοποιείται στη φαρμακοβιομηχανία για την παρασκευή διαφόρων φαρμάκων για τις αντισηπτικές, αντισπασμωδικές, ανθελµινθικές και αντιβηχικές του ιδιότητες. Χρησιμοποιείται επίσης για οδοντόπαστες, για αρωματισμό διαφόρων χωνευτικών λικέρ και στην αρωματοποιία για ανδρικά αρώματα.

Ένα ανδρικό άρωμα µπορεί να κατασκευαστεί στα σπιτικά πλαίσια µε τον πάρα κάτω τρόπο: Αφήνουμε άνθη του σε οινόπνευμα να χωνευτούν για 2-3 εβδομάδες, προσθέτοντας συνεχώς και φρέσκα άνθη. Σουρώνουμε και το άρωμα είναι έτοιμο. Φυλάμε σε σκούρα μπουκάλια.

Το αιθέριο λάδι του χρησιμοποιείται πλατιά στην αρωματοθεραπεία µε μασάζ, αρωματισμό χώρου και θεραπευτικά µπάνια, πάντα όμως διαλυμένο σε λιπαρό λάδι ή οινόπνευμα πριν τη χρήση του.

Είναι ένα θαυμάσιο μελισσοκομικό φυτό και το µέλι του θεωρείται το καλύτερο, αλλά συνάμα θεωρείται και σαν θεραπευτικό µέλι. Σε περιπτώσεις φλογώσεων του αναπνευστικού συστήνεται μία κουταλιά από το µέλι αυτό να την αφήνουμε στο στόμα µας όσο μπορούμε περισσότερο και να την καταπίνουμε σιγά-σιγά, για να αφήνουμε το µέλι να δράσει.

Το θυμάρι χρησιμοποιείται στην κουζίνα σαν καρύκευμα. Εκτός από τη γευστική του ιδιότητα, μαλακώνει τα σκληρά κρέατα και τα κυνήγια, εξουδετερώνει τις τοξίνες των μικροβίων που µπορεί να υπάρχουν στις τροφές και τις κάνει ευκολοχώνευτες.

Σαν καρύκευμα χρησιμοποιείται ακόμη σε σαλάτες και αμυλούχες τροφές.

Για μαρινάρισμα συστήνεται σε ένα λίτρο κρασί να αφήσουμε θυμάρι, 2-4 σκελίδες σκόρδο, 2 φύλλα δάφνης, μοσχοκάρφια και ένα κλωνί δενδρολίβανο να χωνευτούν για λίγες ημέρες.

Σε ξηρά φρούτα όπως σύκα, σταφίδες, κεράσια και άλλα, όταν αφήσουμε μερικές ανθισμένες κορυφές θυμαριού, τους δίδει ένα ελαφρό άρωμα και τα προφυλάσσει από τα έντομα.

Οι κτηνοτρόφοι λούνουν τα ζώα τους µε δυνατό αφέψημα θυμαριού, για να τα απαλλάξουν από τα διάφορα παράσιτα

*  Θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι παρ’ όλο που δεν είναι τοξικό το θυμάρι, συστήνεται να µην το χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση για μακρύ χρονικό διάστημα. Όταν πρόκειται για θεραπευτικούς σκοπούς, κάνουμε μία κούρα ενός µηνός, ακολουθεί μία διακοπή ενός µηνός και μετά αν χρειάζεται συνεχίζουμε. Η πρακτική που συνήθως ακολουθείται είναι για ένα µήνα χρησιμοποιούμε ένα βότανο, ειδικά όταν αυτό είναι και αρωματικό φυτό, τον επόμενο µήνα χρησιμοποιούμε δεύτερο βότανο που το διαλέγουμε ανάλογα µε τις ιδιότητές του, τον τρίτο µήνα επανερχόμαστε στο πρώτο βότανο ή διαλέγουμε ένα νέο και προχωρούμε µε τον τρόπο αυτό. Ευτυχώς έχουμε μεγάλη ποικιλία βοτάνων στον τόπο µας, για να διαλέξουμε.

Σημείωση:

Η γεύση προέρχεται από έλαια στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών. Το κόψιμο ή η άλεση σπάει τα κυτταρικά τοιχώματα και απελευθερώνει τη γεύση.

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

Η ξήρανση των βοτάνων σε πολύ υψηλή θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει απώλεια γεύσης και ιδιοτήτων.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Ο θύμος ο κεφαλωτός, το γνωστό µας θρουµπί ή γρουμπί και γρούμπα και ο θύμος ο κοινός, το κοινό θυµάρι, ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών.

Ο κεφαλωτός είναι φυτό θαμνώδες, πολυετές͵ πολύκλαδο µε ξυλώδεις βλαστούς, φουντωτό. Έχει φύλλα άμισχα, μικρά στενόμακρα και σαρκώδη. Τα άνθη του είναι ρόδινα και βρίσκονται σε ακραία πυκνά μπουκέτα. Ο καρπός του είναι κάρυο.

Ανθίζει από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη και το συναντούμε σε βουνοπλαγιές και πετρότοπους, στα πεδινά και ημιορεινά. Στους τόπους όπου βλαστά το φυτό αυτό, είναι γνωστό ότι το χώμα είναι άγονο σε βάθος και µόνο επιφανειακά περιέχει συστατικά που ευνοούν τη φύτρωση φυτών.

Ο θύμος, ο κοινός το κοινό θυμάρι, είναι μικρός φουντωτός, πολύκλαδος θάμνος, µε ωοειδή προμήκη φυλλάρια, που ανθίζει µε τα χαρακτηριστικά ρόδινα άνθη του. Συνήθως το βρίσκουμε να καλλιεργείται στον τόπο µας. Είναι και τα δύο αρωματικά φυτά.

Η μυθολογία το θέλει να φυτρώνει από τα δάκρυα της Ωραίας Ελένης κατά την απαγωγή της.

Ήταν ένα από τα αρωματικά φυτά που έκαιαν στους ναούς για αρωματισμό όταν ζητούσαν την ευµένεια των θεών, απ᾿ όπου πήρε και το όνομα του, θύω σημαίνει θυσιάζω.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν βότανο και σαν καρύκευμα στα φαγητά τους, ενώ οι Ρωμαίες το χρησιμοποιούσαν σαν καλλωπιστικό.

Οι Αιγύπτιοι και οι Ετρούσκοι το χρησιμοποιούσαν για το βαλσάμωμα των νεκρών τους. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει σαν φάρμακο και σαν καρύκευμα.

Κατά το Μεσαίωνα ήταν ελάχιστα γνωστό σαν φαρμακευτικό φυτό, το αναφέρει µόνο η ηγουμένη Χίντεγκαρτ, γνωστή για τις γνώσεις της στη λαϊκή ιατρική. Αναγνώριση και χρήση βρίσκει µετά το 16ο αιώνα, ενώ η θυµόλη το κύριο συστατικό του αιθέριου τους λαδιού, χρησιμοποιείται στην ιατρική και στη φαρμακοποιία από το 1553.

Περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά τη θυµόλη και την καρβακρόλη, μέχρι 70%, κυµένιο, Λιναλοόλη, βορνεόλη και κινεόλη. Περιέχει ακόμη τερπενικά οξέα όπως ουρσουλικό και ολεανολικό οξύ, σαπωνίνες, Ταννίνη, γόμμη, φλαβονοειδή και πικρές ουσίες.

Η ποσότητα και ποιότητα του αιθέριου λαδιού τους εξαρτάται από το είδος, τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες ανάπτυξης τους, που επηρεάζουν τη βλάστηση και άνθηση του θυμαριού.

Μπορούμε να τα αποκαλέσουμε σαν τα φαρμακευτικά φυτά του αναπνευστικού και του γαστρεντερικού συστήματος, γιατί έχουν την ιδιότητα να τακτοποιούν τα διάφορα προβλήματα των δύο αυτών συστημάτων.

Συστήνεται σαν αντιερεθιστικό του βλεννογόνου του αναπνευστικού και είναι σπασμολυτικό, βρογχοδιασταλτικό, αποχρεπτικό, αντισηπτικό, µαλακτικό και βοηθά σε χρόνια βρογχικά, βρογχικό άσθμα, ξηρό και σπαστικό βήχα και σε καταρροές του αναπνευστικού.

Σε όλες τις μολύνσεις έχει την ιδιότητα να αυξάνει τον αριθμό των λευκών στο αίμα και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει συνάμα τη φυσική άμυνα του οργανισμού.

Είναι ένα θαυμάσιο στομαχικό βότανο και αποκαλείται η «σάλτσα των φτωχών». Είναι χωνευτικό, ηρεμιστικό του στομαχιού και συστήνεται ειδικά σε νευρικής φύσεως ενοχλήσεις του στομαχιού, βαρυστομάχιασμα, δυσπεψίες, ξινίλες, αεροφαγίες, ναυτία, κολικούς του στομάχου και των εντέρων και σε αέρια στα έντερα.

Είναι στυπτικό και συστήνεται σε διάρροιες, σαν αντισηπτικό για τα έντερα, γιατί καταπολεμά τις ζυμώσεις σ᾿αυτά και είναι παρασιτοκτόνο, γιατί σκοτώνει τα σκουλήκια στα έντερα.

Για την τελευταία του ιδιότητα συστήνεται συμπυκνωμένο έγχυμα του, πρωί κατανήστικα για λίγες μέρες και µετά τη συμπλήρωση της κούρας αυτής, θα πρέπει το άτομο να πάρει καθάρσιο για να απορριφθούν τα σκοτωμένα σκουλήκια.

Έχει ελαφρά διουρητικές ιδιότητες, όμως µε τις αντισηπτικές του ιδιότητες συστήνεται σε φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος.

Η θυµόλη που περιέχει το καθιστά κατάλληλο για καθαρισμό των δοντιών, για πονεµένα ούλα, για τρύπια δόντια, για άφθες στο στόμα και για πονεμένα λαιμά. Το τσάι του επενεργεί αντισηπτικά και επουλωτικά µε γαργάρες. Το ίδιο και το διαλυμένο αιθέριο λάδι του.

Είναι εμμηναγωγό, όµως βοηθά σε καθυστέρηση περιόδου που δεν οφείλεται σε παθολογικές αιτίες.

Είναι ηρεμιστικό και βοηθά σε νευρική υπερένταση, αϋπνίες, νευρικούς πονοκεφάλους και ημικρανίες. Με θεραπευτικά μπάνια κάνει καλό σε παθητικούς και ληθαργικούς τύπους, καταπολεμά την κατάθλιψη και τονώνει τη μνήμη.

Η τελευταία του ιδιότητα οφείλεται στην κινεόλη που περιέχει. Είναι ορεκτικό και τονωτικό και συστήνεται σε φιλάσθενα παιδιά, σε ηλικιωμένα άτομα, σε παροδικές αναιμίες, στους πνευματικά εργαζόμενους, γιατί τονώνει τη λειτουργία του εγκεφάλου, τονώνει επίσης τη λειτουργία των επινεφριδίων και κατ’ επέκταση τη σεξουαλική διάθεση.

Βοηθά σε περιπτώσεις αλκοολισμού, όταν το άτομο είναι αποφασισμένο να σταματήσει το ποτό και χρειάζεται ενίσχυση στην απόφαση του αυτή.

ΕΓΧΥΜΑ: Αφήνουμε τα βότανα για 15 λεπτά σε καυτό νερό, τα σουρώνουμε και πίνουμε.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 με 2 κουταλάκια βότανο, σε 1 φλιτζάνι του τσαγιού με νερό και πίνουμε 3 φορές την ημέρα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για πέταλα, άνθη, φύλλα και όλα τα αρωματικά βότανα.

*ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ: Για εξοικονόμηση χρόνου, από το προηγούμενο βράδυ ή το πρωινό μας, ετοιμάζουμε ένα (ολοήμερο) ρόφημα, το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι ή παγούρι, και το πίνουμε ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθόλη την περίοδο της ημέρας (από το πρωί έως το βράδυ).

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 3 με 6 κουταλάκια βότανο, σε ποσότητα 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό, το φτιάχνουμε μόνο 1 φορά και το πίνουμε έως ότου τελειώσει.

* Συμβουλές & Μυστικά :

Δυνατό έγχυμα του: σε μία κούρα λίγων ημερών, προκαλεί εμετό, ναυτία, διάρροια, δίψα και αηδία στο ποτό και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει τη θέληση για σταμάτημα του ποτού.

Eξωτερική χρήση: Μια σταγόνα χυμού του σε κάθε µάτι καταπολεμά τις μολύνσεις και ενισχύει την όραση.

Για προβληματική ακοή και βούισμα στα αυτιά βοηθά ο χυμός του διαλυμένος µε ίση ποσότητα ροδόσταγμα, αρκούν 2-4 σταγόνες από το μείγμα αυτό σε κάθε αυτί τρεις φορές την ημέρα.

Τα θεραπευτικά μπάνια, µέσα στα οποία έχουμε ρίξει αφέψημα θυμαριού, βοηθούν τονώνοντας νεύρα και ιστούς και συστήνονται σε άτομα µε λεπτή κράση, σε υπερκόπωση, νυκτερινή ενούρηση, ρευματισμούς και αρθριτικά. Συνάμα χαλαρώνει τα νεύρα και τονώνει τη λειτουργία των γεννητικών αδένων.

Με ζεστές κομπρέσες βοηθά στη διάνοιξη αποστημάτων, σπυριών και σε τσιμπήματα εντόμων. Για το τελευταίο βοηθά και το τρίψιμο µε φρέσκα φύλλα θυμαριού.

Ένα δυνατό αφέψημα του µε εντριβές στο τριχωτό µέρος της κεφαλής ωφελεί σε περιπτώσεις τριχόπτωσης και καταπολεμά τις Ψείρες. Με πλύσεις συστήνεται για την καταπολέμηση της λευκόρροιας.

Το δυνατό του αφέψημα το παίρνουμε αφού βράσουμε µπόλικο θυμάρι για αρκετή ώρα. Το χρησιμοποιούμε µόνο για εξωτερική χρήση.

Αφέψημα: Αφήνουμε 2 κουταλάκια ή 2-3 ανθισμένες κορυφές σε ένα ποτήρι νερό, το βάζουμε στη φωτιά και μόλις φθάσει στο σημείο βρασμού, το αφαιρούμε από τη φωτιά, το αφήνουμε 10-15 λεπτά σκεπασμένο, σουρώνουμε, γλυκαίνουμε και πίνουμε 3 ποτήρια την ημέρα πριν ή µετά από το φαγητό ἡ ανάλογα πίνουμε ένα ποτήρι σποραδικά, όταν έχουμε οποιεσδήποτε ενοχλήσεις για τις οποίες βοηθά.

Έγχυμα αλκοολισμού: Αφήνουμε μία φούχτα θυμάρι σε τρία ποτήρια καυτό νερό για μία ώρα, σουρώνουμε και πίνουμε το έγχυμα αυτό κατά τη διάρκεια µιας ημέρας, υπολογίζοντας μία κουταλιά κάθε δεκαπέντε λεπτά. Είναι η συνταγή για τον αλκοολισμό.

* Το θυμάρι έχει και πρακτικές εφαρμογές σε διάφορους τομείς όπως:

Χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη στην παραγωγή του αιθέριου λαδιού του, που χρησιμοποιείται στη φαρμακοβιομηχανία για την παρασκευή διαφόρων φαρμάκων για τις αντισηπτικές, αντισπασμωδικές, ανθελµινθικές και αντιβηχικές του ιδιότητες. Χρησιμοποιείται επίσης για οδοντόπαστες, για αρωματισμό διαφόρων χωνευτικών λικέρ και στην αρωματοποιία για ανδρικά αρώματα.

Ένα ανδρικό άρωμα µπορεί να κατασκευαστεί στα σπιτικά πλαίσια µε τον πάρα κάτω τρόπο: Αφήνουμε άνθη του σε οινόπνευμα να χωνευτούν για 2-3 εβδομάδες, προσθέτοντας συνεχώς και φρέσκα άνθη. Σουρώνουμε και το άρωμα είναι έτοιμο. Φυλάμε σε σκούρα μπουκάλια.

Το αιθέριο λάδι του χρησιμοποιείται πλατιά στην αρωματοθεραπεία µε μασάζ, αρωματισμό χώρου και θεραπευτικά µπάνια, πάντα όμως διαλυμένο σε λιπαρό λάδι ή οινόπνευμα πριν τη χρήση του.

Είναι ένα θαυμάσιο μελισσοκομικό φυτό και το µέλι του θεωρείται το καλύτερο, αλλά συνάμα θεωρείται και σαν θεραπευτικό µέλι. Σε περιπτώσεις φλογώσεων του αναπνευστικού συστήνεται μία κουταλιά από το µέλι αυτό να την αφήνουμε στο στόμα µας όσο μπορούμε περισσότερο και να την καταπίνουμε σιγά-σιγά, για να αφήνουμε το µέλι να δράσει.

Το θυμάρι χρησιμοποιείται στην κουζίνα σαν καρύκευα. Εκτός από τη γευστική του ιδιότητα, μαλακώνει τα σκληρά κρέατα και τα κυνήγια, εξουδετερώνει τις τοξίνες των μικροβίων που µπορεί να υπάρχουν στις τροφές και τις κάνει ευκολοχώνευτες.

Σαν καρύκευμα χρησιμοποιείται ακόμη σε σαλάτες και αμυλούχες τροφές.

Για μαρινάρισμα συστήνεται σε ένα λίτρο κρασί να αφήσουμε θυμάρι, 2-4 σκελίδες σκόρδο, 2 φύλλα δάφνης, μοσχοκάρφια και ένα κλωνί δενδρολίβανο να χωνευτούν για λίγες ημέρες.

Σε ξηρά φρούτα όπως σύκα, σταφίδες, κεράσια και άλλα, όταν αφήσουμε μερικές ανθισμένες κορυφές θυμαριού, τους δίδει ένα ελαφρό άρωμα και τα προφυλάσσει από τα έντομα.

Οι κτηνοτρόφοι λούνουν τα ζώα τους µε δυνατό αφέψημα θυμαριού, για να τα απαλλάξουν από τα διάφορα παράσιτα.

* Θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι παρ’ όλο που δεν είναι τοξικό το θυμάρι, συστήνεται να µην το χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση για μακρύ χρονικό διάστημα. Όταν πρόκειται για θεραπευτικούς σκοπούς, κάνουμε μία κούρα ενός µηνός, ακολουθεί μία διακοπή ενός µηνός και μετά αν χρειάζεται συνεχίζουμε. Η πρακτική που συνήθως ακολουθείται είναι για ένα µήνα χρησιμοποιούμε ένα βότανο, ειδικά όταν αυτό είναι και αρωματικό φυτό, τον επόμενο µήνα χρησιμοποιούμε δεύτερο βότανο που το διαλέγουμε ανάλογα µε τις ιδιότητές του, τον τρίτο µήνα επανερχόμαστε στο πρώτο βότανο ή διαλέγουμε ένα νέο και προχωρούμε µε τον τρόπο αυτό. Ευτυχώς έχουμε μεγάλη ποικιλία βοτάνων στον τόπο µας, για να διαλέξουμε.

Σημείωση:

Η γεύση προέρχεται από έλαια στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών. Το κόψιμο ή η άλεση σπάει τα κυτταρικά τοιχώματα και απελευθερώνει τη γεύση.

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

Η ξήρανση των βοτάνων σε πολύ υψηλή θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει απώλεια γεύσης και ιδιοτήτων.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.

Ο θύμος ο κεφαλωτός, το γνωστό µας θρουµπί ή γρουμπί και γρούμπα και ο θύμος ο κοινός, το κοινό θυµάρι, ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών.

Ο κεφαλωτός είναι φυτό θαμνώδες, πολυετές͵ πολύκλαδο µε ξυλώδεις βλαστούς, φουντωτό. Έχει φύλλα άμισχα, μικρά στενόμακρα και σαρκώδη. Τα άνθη του είναι ρόδινα και βρίσκονται σε ακραία πυκνά μπουκέτα. Ο καρπός του είναι κάρυο.

Ανθίζει από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη και το συναντούμε σε βουνοπλαγιές και πετρότοπους, στα πεδινά και ημιορεινά. Στους τόπους όπου βλαστά το φυτό αυτό, είναι γνωστό ότι το χώμα είναι άγονο σε βάθος και µόνο επιφανειακά περιέχει συστατικά που ευνοούν τη φύτρωση φυτών.

Ο θύμος, ο κοινός το κοινό θυμάρι, είναι μικρός φουντωτός, πολύκλαδος θάμνος, µε ωοειδή προμήκη φυλλάρια, που ανθίζει µε τα χαρακτηριστικά ρόδινα άνθη του. Συνήθως το βρίσκουμε να καλλιεργείται στον τόπο µας. Είναι και τα δύο αρωματικά φυτά.

Η μυθολογία το θέλει να φυτρώνει από τα δάκρυα της Ωραίας Ελένης κατά την απαγωγή της.

Ήταν ένα από τα αρωματικά φυτά που έκαιαν στους ναούς για αρωματισμό όταν ζητούσαν την ευµένεια των θεών, απ᾿όπου πήρε και το όνομα του, θύω σημαίνει θυσιάζω.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν βότανο και σαν καρύκευμα στα φαγητά τους, ενώ οι Ρωμαίες το χρησιμοποιούσαν σαν καλλωπιστικό.

Οι Αιγύπτιοι και οι Ετρούσκοι το χρησιμοποιούσαν για το βαλσάμωμα των νεκρών τους. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει σαν φάρμακο και σαν καρύκευμα.

Κατά το Μεσαίωνα ήταν ελάχιστα γνωστό σαν φαρμακευτικό φυτό, το αναφέρει µόνο η ηγουμένη Χίντεγκαρτ, γνωστή για τις γνώσεις της στη λαϊκή ιατρική. Αναγνώριση και χρήση βρίσκει µετά το 16ο αιώνα, ενώ η θυµόλη το κύριο συστατικό του αιθέριου τους λαδιού, χρησιμοποιείται στην ιατρική και στη φαρμακοποιία από το 1553.

Περιέχουν αιθέριο λάδι µε κύρια συστατικά τη θυµόλη και την καρβακρόλη, μέχρι 70%, κυµένιο, Λιναλοόλη, βορνεόλη και κινεόλη. Περιέχει ακόμη τερπενικά οξέα όπως ουρσουλικό και ολεανολικό οξύ, σαπωνίνες, Ταννίνη, γόμμη, φλαβονοειδή και πικρές ουσίες.

Η ποσότητα και ποιότητα του αιθέριου λαδιού τους εξαρτάται από το είδος, τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες ανάπτυξης τους, που επηρεάζουν τη βλάστηση και άνθηση του θυμαριού.

Μπορούμε να τα αποκαλέσουμε σαν τα φαρμακευτικά φυτά του αναπνευστικού και του γαστρεντερικού συστήματος, γιατί έχουν την ιδιότητα να τακτοποιούν τα διάφορα προβλήματα των δύο αυτών συστημάτων.

Συστήνεται σαν αντιερεθιστικό του βλεννογόνου του αναπνευστικού και είναι σπασμολυτικό, βρογχοδιασταλτικό, αποχρεπτικό, αντισηπτικό, µαλακτικό και βοηθά σε χρόνια βρογχικά, βρογχικό άσθμα, ξηρό και σπαστικό βήχα και σε καταρροές του αναπνευστικού.

Σε όλες τις μολύνσεις έχει την ιδιότητα να αυξάνει τον αριθμό των λευκών στο αίμα και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει συνάμα τη φυσική άμυνα του οργανισμού.

Είναι ένα θαυμάσιο στομαχικό βότανο και αποκαλείται η «σάλτσα των φτωχών». Είναι χωνευτικό, ηρεμιστικό του στομαχιού και συστήνεται ειδικά σε νευρικής φύσεως ενοχλήσεις του στομαχιού, βαρυστομάχιασμα, δυσπεψίες, ξινίλες, αεροφαγίες, ναυτία, κολικούς του στομάχου και των εντέρων και σε αέρια στα έντερα.

Είναι στυπτικό και συστήνεται σε διάρροιες, σαν αντισηπτικό για τα έντερα, γιατί καταπολεμά τις ζυμώσεις σ᾿αυτά και είναι παρασιτοκτόνο, γιατί σκοτώνει τα σκουλήκια στα έντερα.

Για την τελευταία του ιδιότητα συστήνεται συμπυκνωμένο έγχυμα του, πρωί κατανήστικα για λίγες μέρες και µετά τη συμπλήρωση της κούρας αυτής, θα πρέπει το άτομο να πάρει καθάρσιο για να απορριφθούν τα σκοτωμένα σκουλήκια.

Έχει ελαφρά διουρητικές ιδιότητες, όμως µε τις αντισηπτικές του ιδιότητες συστήνεται σε φλεγμονές του ουροποιητικού συστήματος.

Η θυµόλη που περιέχει το καθιστά κατάλληλο για καθαρισμό των δοντιών, για πονεµένα ούλα, για τρύπια δόντια, για άφθες στο στόμα και για πονεμένα λαιμά. Το τσάι του επενεργεί αντισηπτικά και επουλωτικά µε γαργάρες. Το ίδιο και το διαλυμένο αιθέριο λάδι του.

Είναι εμμηναγωγό, όµως βοηθά σε καθυστέρηση περιόδου που δεν οφείλεται σε παθολογικές αιτίες.

Είναι ηρεμιστικό και βοηθά σε νευρική υπερένταση, αϋπνίες, νευρικούς πονοκεφάλους και ημικρανίες. Με θεραπευτικά μπάνια κάνει καλό σε παθητικούς και ληθαργικούς τύπους, καταπολεμά την κατάθλιψη και τονώνει τη μνήμη.

Η τελευταία του ιδιότητα οφείλεται στην κινεόλη που περιέχει. Είναι ορεκτικό και τονωτικό και συστήνεται σε φιλάσθενα παιδιά, σε ηλικιωμένα άτομα, σε παροδικές αναιμίες, στους πνευματικά εργαζόμενους, γιατί τονώνει τη λειτουργία του εγκεφάλου, τονώνει επίσης τη λειτουργία των επινεφριδίων και κατ’ επέκταση τη σεξουαλική διάθεση.

Βοηθά σε περιπτώσεις αλκοολισμού, όταν το άτομο είναι αποφασισμένο να σταματήσει το ποτό και χρειάζεται ενίσχυση στην απόφαση του αυτή.

ΕΓΧΥΜΑ: Αφήνουμε τα βότανα για 15 λεπτά σε καυτό νερό, τα σουρώνουμε και πίνουμε.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 με 2 κουταλάκια βότανο, σε 1 φλιτζάνι του τσαγιού με νερό και πίνουμε 3 φορές την ημέρα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για πέταλα, άνθη, φύλλα και όλα τα αρωματικά βότανα.

*ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ: Για εξοικονόμηση χρόνου, από το προηγούμενο βράδυ ή το πρωινό μας, ετοιμάζουμε ένα (ολοήμερο) ρόφημα, το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι ή παγούρι, και το πίνουμε ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθόλη την περίοδο της ημέρας (από το πρωί έως το βράδυ).

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 3 με 6 κουταλάκια βότανο, σε ποσότητα 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό, το φτιάχνουμε μόνο 1 φορά και το πίνουμε έως ότου τελειώσει.

* Συμβουλές & Μυστικά :

Δυνατό έγχυμα του: σε μία κούρα λίγων ημερών, προκαλεί εμετό, ναυτία, διάρροια, δίψα και αηδία στο ποτό και µε τον τρόπο αυτό ενισχύει τη θέληση για σταμάτημα του ποτού.

Eξωτερική χρήση: Μια σταγόνα χυμού του σε κάθε µάτι καταπολεμά τις μολύνσεις και ενισχύει την όραση.

Για προβληματική ακοή και βούισμα στα αυτιά βοηθά ο χυμός του διαλυμένος µε ίση ποσότητα ροδόσταγμα, αρκούν 2-4 σταγόνες από το μείγμα αυτό σε κάθε αυτί τρεις φορές την ημέρα.

Τα θεραπευτικά μπάνια, µέσα στα οποία έχουμε ρίξει αφέψημα θυμαριού, βοηθούν τονώνοντας νεύρα και ιστούς και συστήνονται σε άτομα µε λεπτή κράση, σε υπερκόπωση, νυκτερινή ενούρηση, ρευματισμούς και αρθριτικά. Συνάμα χαλαρώνει τα νεύρα και τονώνει τη λειτουργία των γεννητικών αδένων.

Με ζεστές κομπρέσες βοηθά στη διάνοιξη αποστημάτων, σπυριών και σε τσιμπήματα εντόμων. Για το τελευταίο βοηθά και το τρίψιμο µε φρέσκα φύλλα θυμαριού.

Ένα δυνατό αφέψημα του µε εντριβές στο τριχωτό µέρος της κεφαλής ωφελεί σε περιπτώσεις τριχόπτωσης και καταπολεμά τις Ψείρες. Με πλύσεις συστήνεται για την καταπολέμηση της λευκόρροιας.

Το δυνατό του αφέψημα το παίρνουμε αφού βράσουμε µπόλικο θυμάρι για αρκετή ώρα. Το χρησιμοποιούμε µόνο για εξωτερική χρήση.

Αφέψημα: Αφήνουμε 2-2 κουταλάκια ή 2-3 ανθισμένες κορυφές σε ένα ποτήρι νερό, το βάζουμε στη φωτιά και μόλις φθάσει στο σημείο βρασμού, το αφαιρούμε από τη φωτιά, το αφήνουμε 10-15 λεπτά σκεπασμένο, σουρώνουμε, γλυκαίνουμε και πίνουμε 3 ποτήρια την ημέρα πριν ή µετά από το φαγητό ἡ ανάλογα πίνουμε ένα ποτήρι σποραδικά, όταν έχουμε οποιεσδήποτε ενοχλήσεις για τις οποίες βοηθά.

Έγχυμα αλκοολισμού: Αφήνουμε μία φούχτα θυμάρι σε τρία ποτήρια καυτό νερό για μία ώρα, σουρώνουμε και πίνουμε το έγχυμα αυτό κατά τη διάρκεια µιας ημέρας, υπολογίζοντας μία κουταλιά κάθε δεκαπέντε λεπτά. Είναι η συνταγή για τον αλκοολισμό.

* Το θυμάρι έχει και πρακτικές εφαρμογές σε διάφορους τομείς όπως:

Χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη στην παραγωγή του αιθέριου λαδιού του, που χρησιμοποιείται στη φαρμακοβιομηχανία για την παρασκευή διαφόρων φαρμάκων για τις αντισηπτικές, αντισπασμωδικές, ανθελµινθικές και αντιβηχικές του ιδιότητες. Χρησιμοποιείται επίσης για οδοντόπαστες, για αρωματισμό διαφόρων χωνευτικών λικέρ και στην αρωματοποιία για ανδρικά αρώματα.

Ένα ανδρικό άρωμα µπορεί να κατασκευαστεί στα σπιτικά πλαίσια µε τον πάρα κάτω τρόπο: Αφήνουμε άνθη του σε οινόπνευμα να χωνευτούν για 2-3 εβδομάδες, προσθέτοντας συνεχώς και φρέσκα άνθη. Σουρώνουμε και το άρωμα είναι έτοιμο. Φυλάμε σε σκούρα μπουκάλια.

Το αιθέριο λάδι του χρησιμοποιείται πλατιά στην αρωματοθεραπεία µε μασάζ, αρωματισμό χώρου και θεραπευτικά µπάνια, πάντα όμως διαλυμένο σε λιπαρό λάδι ή οινόπνευμα πριν τη χρήση του.

Είναι ένα θαυμάσιο μελισσοκομικό φυτό και το µέλι του θεωρείται το καλύτερο, αλλά συνάμα θεωρείται και σαν θεραπευτικό µέλι. Σε περιπτώσεις φλογώσεων του αναπνευστικού συστήνεται μία κουταλιά από το µέλι αυτό να την αφήνουμε στο στόμα µας όσο μπορούμε περισσότερο και να την καταπίνουμε σιγά-σιγά, για να αφήνουμε το µέλι να δράσει.

Το θυμάρι χρησιμοποιείται στην κουζίνα σαν καρύκευα. Εκτός από τη γευστική του ιδιότητα, μαλακώνει τα σκληρά κρέατα και τα κυνήγια, εξουδετερώνει τις τοξίνες των μικροβίων που µπορεί να υπάρχουν στις τροφές και τις κάνει ευκολοχώνευτες.

Σαν καρύκευμα χρησιμοποιείται ακόμη σε σαλάτες και αμυλούχες τροφές.

Για μαρινάρισμα συστήνεται σε ένα λίτρο κρασί να αφήσουμε θυμάρι, 2-4 σκελίδες σκόρδο, 2 φύλλα δάφνης, μοσχοκάρφια και ένα κλωνί δενδρολίβανο να χωνευτούν για λίγες ημέρες.

Σε ξηρά φρούτα όπως σύκα, σταφίδες, κεράσια και άλλα, όταν αφήσουμε μερικές ανθισμένες κορυφές θυμαριού, τους δίδει ένα ελαφρό άρωμα και τα προφυλάσσει από τα έντομα.

Οι κτηνοτρόφοι λούνουν τα ζώα τους µε δυνατό αφέψημα θυμαριού, για να τα απαλλάξουν από τα διάφορα παράσιτα.

* Θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι παρ’ όλο που δεν είναι τοξικό το θυμάρι, συστήνεται να µην το χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση για μακρύ χρονικό διάστημα. Όταν πρόκειται για θεραπευτικούς σκοπούς, κάνουμε μία κούρα ενός µηνός, ακολουθεί μία διακοπή ενός µηνός και μετά αν χρειάζεται συνεχίζουμε. Η πρακτική που συνήθως ακολουθείται είναι για ένα µήνα χρησιμοποιούμε ένα βότανο, ειδικά όταν αυτό είναι και αρωματικό φυτό, τον επόμενο µήνα χρησιμοποιούμε δεύτερο βότανο που το διαλέγουμε ανάλογα µε τις ιδιότητές του, τον τρίτο µήνα επανερχόμαστε στο πρώτο βότανο ή διαλέγουμε ένα νέο και προχωρούμε µε τον τρόπο αυτό. Ευτυχώς έχουμε μεγάλη ποικιλία βοτάνων στον τόπο µας, για να διαλέξουμε.

Σημείωση:

Η γεύση προέρχεται από έλαια στα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών. Το κόψιμο ή η άλεση σπάει τα κυτταρικά τοιχώματα και απελευθερώνει τη γεύση.

Όλα τα σκευάσματα βοτάνων μπορούν να αποθηκευτούν αποτελεσματικά σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για παράδειγμα μέσα σε ένα ντουλάπι κουζίνας.

Θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε την ένδειξη ημερομηνίας που ορίζετε από τον κατασκευαστή και η οποία δηλώνει το διάστημα που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε.

Η ξήρανση των βοτάνων σε πολύ υψηλή θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει απώλεια γεύσης και ιδιοτήτων.

*  Προειδοποιήσεις:

Η παραπάνω περιγραφή του φυτού, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συνταγή.

Η πληροφορίες που αναφέρονται έχουν αντληθεί από ακαδημαϊκά βιβλία, έρευνες, άρθρα και αναφορές καταξιωμένων βοτανολόγων.

Για τον άνθρωπο κάθε ουσία δυνητικώς μπορεί να έχει ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, καθώς αυτό προέρχεται ανάλογα από την ποσότητα της ουσίας που θα μπει στον οργανισμό, και από τη δυνατότητα αυτού να την απομονώσει ή να την αποβάλλει μετά από κάποια επεξεργασία.

Θεωρείτε απαραίτητη η συμβουλή ειδικού πριν από την χρήση του φυτού, καθώς επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο μιας ισορροπημένης δίαιτας.

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας αν είστε έγκυος, θηλάζετε, βρίσκεστε υπό φαρμακευτική αγωγή ή αντιμετωπίζετε προβλήματα υγείας. Να φυλάσσεται μακριά από τα μικρά παιδιά.